Kasteel Duivenvoorde

HOOFDGEBOUW. Statig kasteel in de vorm van een omgracht edelmanshuis, bestaande uit een hoog opgaand centraal bouwlichaam en lagere, aan de oostzijde een voorplein flankerende dwarsvleugels; alle gedekt door schilddaken. Deze vorm is het resultaat van de verbouwing in 1631 van een in oorsprong 13e-eeuws kasteel en van een volgende, in 1717 voltooide verbouwing die het kasteel een zo symmetrisch mogelijke gestalte gaf, maar het exterieur in wezen niet veranderde. Als produkt van bovenstaande bouwgeschiedenis is het kasteel uitwendig een karakteristiek toonbeeld van de overgang van levendige naar strakke architectuur die in de jaren rond 1630 op gang kwam: strak wegens de afwezigheid van torens en topgevels en de toepassing van schilddaken, maar nog levendig door de geblokte ontlastingsbogen boven de vensters, de vele dakkapellen met puntige dakjes en drie ronde, met natuurstenen ringen versierde en door uivormige ijzeren bekroningen gedekte schoorstenen. Voor- en achtergevel bevatten geblokte zandstenen poortjes uit 1631, waarvan het laatste met weglating van zijn fronton is overgebracht uit de muur die tot 1717 het voorplein afsloot. Inwendig bevat het kasteel opmerkelijke interieurs uit verschillende perioden, o.a. de beschilderde balkenplafonds en de kunstig gemetselde poortjes in voorhal en trappehuis uit omstreeks 1631, de Grote Zaal met betimmeringen en stucplafonds uit omstreeks 1717, waarschijnlijk naar ontwerp van Daniel Marot Sr., de na 1880 uit Zeeland overgebrachte betimmeringen uit het midden van de 18e eeuw in de zgn. Oosterlandse kamer, een neogotisch portaaltje met stucgewelf uit het midden van de 19e eeuw, uit welke tijd ook het behang en de bijbehorende stoffering met vegetatief patroon in de zgn. Blauwe logeerkamer dateren.

Texte repris de la notice officielle, non traduit. Rijksmonumentenregister, Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed — CC BY 4.0.